Shifoxonaga yurak xurujini

boshdan ötkazgan 22 yoshlar

atrofidagi qizni olib kelishdi.

Ahvoli og'ir edi. Qiyin

operatsiyadan keyin uni

jonlantirish bölimiga olishdi.

Men amaliyot ötardim shu

shifoxonada. Soham

kardiologiya bölganligi u- n

Malika (uning ismi shunday

edi) ning ahvolini örganishim

mumkin böldi. U juda chiroyli

qiz edi. Közlari betobligidan

bölsa kerak, mungli boqardi

atrofga. Uni alohida palataga

ötkazishgach u b/n

gaplashishga urindim. U

unashtirilgan, 15 kundan söng

töyi bölishi kerak ekan. U

qallig'i haqida shunday zavq b-

n gapirardiki, uni qattiq sevishi

sezilib turardi. "Ota-onasi

töyimizga qarshi, u esa mening

kasalligimni bila turib

uylanyapti. U doim va'dasining

ustidan chiqadigan bir sözli

yigit". Ösha yigitni körgach

özim ham bunga amin böldim.

Ha, chindan xavas qilsa

arzigulik juftlik. Oradan bir

haftacha ötdi. Malikaning

ahvoli ancha yomonlashdi.

Yigit esa har kuni uning yonida

böldi. Ba'zan uxlamasdi ham.

Men bu kasallikni endi davolab

bölmasligini bilardim.

Malikaning palatasiga ularning

könglini kötarish u-n bordim.

Eshik ochiq ekan, qulog'imga

yigitning dardli yupanch

ovozlari eshitildi: "Menga

ishonasanku, tög'rimi? Söz

beraman, kelasi xafta töyimiz

kuni sen oppoq libosda, men

qop-qora kostyumda yonma-

yon ötirgan bölamiz.

Hammaning bizga xavasi

keladi". Kirmadim ichkariga,

Xudodan ularni ayirmaslikni

sörashgagina qurbim yetardi

öshanda... Töy kuni ham keldi.

Afsuski, ösha kuni tongda

Malika olamdan ötdi. Uning töyi

örniga janozasiga bordim.

Ajabo! Malika haq ekan, ösha

kuni u chindan oppoq libosda

(afsuski, bu kiyim kafan edi),

yigit esa qop-qora choponda

yonma-yon borishardi. Faqat ...

faqat, hech kimning ularga

havasi kelmasdi...